Autsider Forum

‘Of ik twee minuutjes tijd had’, vroeg de moeder van een klasgenootje van mijn jongste zoon aan de andere kant van de lijn. Meestal ben ik dan op mijn hoede. Ik word wel vaker aangesproken op het gedrag van mijn zoon. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de trotse moeder van een fantastisch ventje met een groot hart. Toch waren er tijden dat ik mij bijna niet durfde te vertonen aan de schoolpoort, uit vrees met klachten overladen te worden.

Een klein jaar geleden werd het soms pittige gedrag van onze zoon in een aantal woorden gegoten, die de rest van zijn dagen aan hem zullen blijven kleven. Wat ons hoop gaf, was dat de buitenwereld nu eindelijk onze zoon, of beter, zijn soms sociaal onwen­selijke gedrag, wat beter zou kunnen plaatsen.

Toch zette ik me meteen schrap aan de telefoon. De moeder vertelde me dat er een groot feest georganiseerd werd voor haar kind, dat binnenkort jarig was. Dat de hele klas en nog andere kinderen zouden worden uitgenodigd, maar dat de jarige er onze zoon niet bij wilde. Dat ze wel nog geprobeerd had zoonlief te overtuigen, maar dat het haar niet gelukt was hem op andere gedachten te brengen. Dat ze dat even telefonisch wou toelichten. En dat ze zich afvroeg wat dat met mij als moeder deed.

Schattige steekkaarten

Ik besefte plots dat ik de hele tijd niets gezegd had en ook niet meteen veel zin had om iets te zeggen. Tranen rolden over mijn wangen. Hoe kan het ook anders, als je nog maar eens de harde realiteit te horen krijgt? Wat haar mededeling met de moeder in mij deed, meende ze dat? Ik vermande me, hoorde mezelf ‘chapeau’ tegen haar zeggen. Want ze was de eerste moeder die me opbelde om te zeggen dat mijn zoon niet van de partij mocht zijn. Ja, mijn zoon vertoont soms moeilijk gedrag, als het autisme en ADHD de kop opsteken. En ze kon zich wel voorstellen zeker, wat haar mededeling met mij als moeder deed?We rondden het gesprek af. Het had amper drie minuten geduurd.

Wat het met je doet als je kind op verjaardagsfeestjes geweerd wordt? Enkele dagen voordien had ik een lezing­ van psycholoog Manu Keirse gevolgd over hoe om te gaan met pijn en rouw na een diagnose van ASS. De zaal zat vol lotgenoten. Keirse gaf een boeiende en aangrijpende lezing, niet met een flitsende Powerpoint, maar met schattige steekkaarten. Zijn verhaal hield steek. Eenduidig, helder en eenvoudig. We hingen aan zijn lippen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de moeder naast mij haar tranen verbijten, ook daarin waren we lotgenoten.

Het meest confronterende was misschien nog wel de vragenronde. We concludeerden dat veel van onze pijn en rouw teruggaat tot hoe de omgeving met onze ‘gelabelde’ kinderen omgaat. We voelen onbegrip van de maatschappij (ook vaak begrip, maar vanuit een kleine hoek). We vragen ons bang af waar ons kind later zal terecht­komen. Zal hij het redden? De op het eerste gezicht ietwat vreemde conclusie van de lezing en vragen­ronde was dat niet alleen wij het doelpubliek zouden moeten zijn, maar de hele maatschappij.

Droomfeest

En dat is, besef ik, ook hoe ik het telefoongesprek had kunnen bekijken. Stel nu dat ik me na die drie minuten heel even had herpakt. Dan was ik maar al te graag ingegaan op de vraag wat dat met mij als moeder doet. En wellicht zouden we daar langer dan drie minuten tijd voor nodig gehad hebben. Mijn consternatie en verdriet voorbij zou ik ook begrip gevoeld hebben voor het feit dat een kleine jongen zonder zorgen­ het heel moeilijk heeft met het onvoorspelbare kantje van zijn klasgenootje. En voor de moeder die niet weet hoe zij met de situatie moet omgaan.

Ik zou haar toevertrouwd hebben dat wij het soms ook niet weten en dat we al eens met de handen in het haar zitten. Misschien zou ze een zucht van verlichting slaken. Vervolgens zou ik gezegd hebben dat ik ontgoocheld was over de gemiste kans. Want was het uitgangspunt nu niet vooral dat de jarige­ oogappel een ‘perfect’ droomfeest moest krijgen, ten koste van anderen? Was dit hoe we onze kinderen willen leren omgaan met diversiteit? En zou het niet net een ideale gelegenheid geweest­ zijn om je kind te tonen dat een mens niet moet gereduceerd worden­ tot zijn ‘beperking’?

Antigif

Het telefoontje had dus ook heel anders kunnen uitdraaien. Ik beeld me in dat de moeder mij opbelt, en dat ze me oprecht vraagt wat ze moet doen en hoe we hier uit raken. Dat we vervolgens samen zoeken naar oplossingen. Dat we niet opdelen in één kant en een andere, maar nadenken over hoe we kunnen verbinden. Dat zij en ik de kans grijpen en een plan bedenken, waardoor mijn zoon welkom is op het feest, maar er een scenario klaarligt voor mocht hij toch een moeilijke bui hebben.

Want weet je, heel vaak gaat het ook gewoon goed. Het is zoals met het weer: soms een mooie dag, soms een slechte dag, maar het valt niet goed te voorspellen. We zullen daarna samen beseffen dat we mijn zoon op het nippertje een zoveelste afwijzing bespaard hebben. En blij zijn dat we daarmee een stapje zetten naar een meer inclusieve samenleving die kan omgaan met diversiteit. Meer nog, dat we er onze kinderen lessen voor het leven mee geven. Want ja, ooit worden onze kerels groot, en jong geleerd is …

Diezelfde dag speel ik een spelletje met mijn zoon. Ik laat hem zichzelf omschrijven in drie woorden. Mijn hart danst als ik zie dat een van de woorden ‘blij’ is. Nog meer dan anders besef ik wat een cadeau we hem geven door hem binnen ons gezin een flinke portie warmte en genegenheid te geven, als een antigif voor de soms harde werkelijkheid erbuiten.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20220329_97863388

Die moeder die belde geeft mij ook een bijzonder autistische vibe...
in plaats van daar dan een hypocriete sociaal aanvaardbare draai aan te geven, zo van, de kleine mocht 25 kindjes uitnodigen, mijn probleem niet dat er 26 in de klas zitten...
Of zelfs: hij mocht alle kindjes die hij leuk vindt van de klas uitnodigen, verrassing dat dat heel de klas is behalve uw kindje, dat wil zeggen dat hij uw kindje niet leuk vindt... wij hadden er ook maar een stuk of 5 verwacht

Inderdaad, het kom zo over dat de moeder van de jarige het er nog extra in wil wrijven.

Wat mezelf betreft; vroeger werd ik als kind op sommige verjaardagsfeestjes uitgenodigd, maar het gebeurde ook dat iedereen werd uitgenodigd, behalve ik en had ik dan geen idee waarom.

Wauw, zoiets accepteer je toch niet van je kind? Dat die een groot feest wil met heel de klas, maar met één kind daarvan niet? Dan is het toch ofwel de ganse klas of anders een beperkt feestje met vier of vijf kindjes?

mijn moeder had in deze context een mooie quote: 'handel met de man en prijs hem dan'...
ik kan maar volledig oordelen als ik die kleine eens 'in actie' gezien heb...
Als na zo'n feestje de helft van de klas psychologische bijstand nodig heeft en er een paar ptsd aan overhouden is het natuurlijk ergens wel begrijpelijk.

'Het is een heel lief jongetje maar soms wordt het hem net iets teveel en dan slaat hij andere kindjes met stompe voorwerpen op hun hoofdjes'... zoiets... verder dus echt wel een heel tof manneke

Nu ja, in de context van het verhaal, als hij al niet van school geschopt wordt zal het op dat vlak allemaal wel nogal meevallen.

Paar voorbeelden hoe ik was als kind, ik snapte niet dat je onder elkaar allerhande vieze dingen kon zeggen, maar met volwassenen er bij moet je een soort 'masker' opzetten... met een kameraad ging ik dus op bezoek bij een meisje waar nog kinderen waren, en die kameraad noemde dat meisje een 'zephoer'... alsof het niks was... en toen werden we uitgenodigd om een glas melk en koekjes te gaan eten in de woonkamer en ik riep ineens naar dat meisje: 'zij daar is een hoer, een zephoer'... en die kameraad vertelde me dan achteraf dat ik een rund was en dat die vader dat dus aan zijn vader had verteld en die vonden mij maar een gevaarlijk manneke... nadien dus ook nooit meer bij dat meisje in huis geweest... de opmerking: 'zoiets zeg je toch niet met de baas erbij' heb ik ook nog gehoord.
Verder was ik ooit eens aan het spelen bij kinderen en ze hadden een oude badkuip met water gevuld en dat was dan een zwembad en ik had toen m'n kleren uitgedaan en stond daar in m'n onderbroek, en toen wezen ze naar mij: hij heeft geen zwembroek aan, en toen zei ik: 'toch ook stom, dat is toch allemaal hetzelfde, en ik ging zo het water in, denk niet dat ik daar nadien ook nog welkom was en daar werd toen ook schande over gesproken... conclusie zal dan wel zijn dat ik de sociale queues niet oppikte en zo van die dingen...

Er zullen waarschijnlijk wel redenen geweest zijn (zoals Marc), dat ik voor veel feestjes niet was uitgenodigd. Maar daar had ik toen nog geen idee van. Ik herinner me alleen dat het leuk was en ineens niet meer mocht komen.

Toen ik wat ouder werd, leerde ik meer op mijn gedrag letten. Maar naar een feestje gaan werd dan zware arbeid; constant nadenken dat je niets verkeerd zegt of doet; toen was het ook niet leuk meer.

Het is idd moeilijk om te oordelen als je de context niet kent.
Ik heb het 2x meegemaakt dat de ganse klas werd uitgenodigd op één kind na. De ene keer betrof een meisje dat een ander meisje niet op haar feestje uitgenodigd had (lees: het populairste meisje van de klas dat in haar gat gebeten was), vervolgens nodigde ze dus de ganse klas uit behalve dat ene meisje.
De andere keer betrof het een jongen. Daar scheelde eigenlijk "niet echt" iets aan, behalve dat hij uit een wat ander milieu kwam, "vies" was (hij ging maar 1x/week in bad, had ook een onverzorgd kapsel, was een sloddervos, zijn ouders waren niet echt met hem bezig, ... wel een heel slimme jongen verder, maar hij was nooit in orde met iets). Die werd dus niet uitgenodigd. Andersom had die jongen weleens een feestje gedaan, de ganse klas werd uitgenodigd en als ik me niet vergis kwam er niemand. Of misschien één of twee jongens, maar daar ben ik absoluut niet zeker van.

Pijnlijke situatie.
Je kan je afvragen of het slim is iedereen behalve één uit te nodigen. Misschien hadden ze er dan beter voor kunnen kiezen om dan maar te kiezen voor of een groepje of de hele klas.
Ik vind het wel stoer dat die moeder gebeld heeft. Dat geeft aan dat ze begrijpt dat het voor jou erg pijnlijk moet zijn, maar dat ze ook tegemoet wil komen aan de wens van haar eigen kind.