Waarom hebben zoveel mensen met autisme last van depressie?

[Eric]

Veel volwassenen met autisme krijgen in hun leven te maken met depressie. Studies schatten dat tussen de 10% en 49% van hen ooit een depressieve episode doormaakt, een percentage dat fors hoger ligt dan in de algemene bevolking. Depressie heeft een grote impact: het kan het dagelijks functioneren, sociale relaties, werk en de algehele levenskwaliteit flink verminderen. Maar waarom komt depressie zo vaak voor bij mensen met autisme? En is het te wijten aan sociale moeilijkheden, of aan de manier waarop iemand zijn eigen sociale vaardigheden en interacties beleeft?

Lees hier verder: https://autsider.net/2025/03/01/waarom- ... depressie/

[arjen37]

Die link klopt niet, die verwijst naar de edit-pagina en daar heb ik geen rechten toe.

[Eric]

Link aangepast.

[MARCDC]

Ik vind het wel een beetje een open deur intrappen... Depressie heeft een grote impact: het kan het dagelijks functioneren, sociale relaties, werk en de algehele levenskwaliteit flink verminderen.
Wel ja, mensen met een depressie die prima dagelijks functioneren, sociale relaties fijn vinden, heel dynamisch met hun werk omgaan en een prima algehele levenskwaliteit hebben... wel, dan heb je waarschijnlijk geen depressie.

[arjen37]

Simpel: omdat ze niet geaccepteerd worden in de maatschappij ondanks alle pogingen. En zichzelf daar dan de schuld van geven dat ze niet hard genoeg hun best doen.

[Alba]

Nee, dat is gelul. Autisme is slechts zeer beperkt een probleem van niet geaccepteerd worden. Het is primair een probleem van niet kunnen meekomen en daarvan kun je niet de schuld bij de rest van de mensheid leggen.

Met zelfmedelijden en de samenleving de schuld geven wordt ons autisme niet minder. Het is een rare kortsluiting in ons brein waar we last van hebben. Je kunt daar mensen zonder kortsluiting niet de schuld van geven. Die onzin moet toch echt eens ophouden, willen we ooit een centimeter verder komen.

[Lucifer]

In mijn beleving is het een beetje van beiden.
Al speelt daarin denk ik wel een rol dat ik inmiddels 50 ben en dus opgroeide in de tijd dat autisme en alles wat daar bij komt kijken nog niet echt bekend waren. En dus ook niet geaccepteerd...
Dus om te stellen dat de acceptatie van de omgeving nauwelijks een rol speelt, vind ik wat te kort door de bocht.
15 jaar intensief en dagelijks gepest zijn, heeft een grotere rol op mijn depressies gehad (en nog steeds) dan ik zelf wil erkennen.

En van kinds af aan steeds maar weer proberen alles goed te doen, aan alle verwachtingen te voldoen en tóch altijd daar weer in te falen (en daar ook steeds weer op geattendeerd worden door de omgeving), heeft echt wel een flinke rol gespeeld in het feit dat ik het zelfbeeld van een dood vogeltje heb en nog steeds moeite heb met mensen vertrouwen.

Dus ja, de omgeving speelt absoluut een rol. Dat is geen zelfmedelijden, maar gewoon een eerlijk erkennen van de feiten. En eerlijk tegen mezelf kunnen zeggen dat niks daarvan, hoe "anders" ik ook was, verdiend of terecht was.

Anderzijds is het natuurlijk een kwestie van eigen deel er in willen zien. Ik heb mijn doelen van hoe ik wil zijn, nog steeds te hoog. Dus teleurstellingen zijn dan het resultaat. Maar ook ik ben maar gewoon een mens. Een sociaal wezen dat verbinding, affectie en vertrouwde mensen om zich heen nodig heeft. En dat dat niet echt lekker lukt, speelt ook zeker wel een rol in mijn depressies ja.

Zoals ik al zei, een beetje van beiden.
Ik vrees dat veel autisten zich net als ik, niet echt thuis voelen in deze wereld en dat diezelfde wereld ook niet altijd voldoende doet om dat gevoel weg te nemen.

[MARCDC]

Ask not what you can do for your country, of zoiets...

[Alba]

In mijn beleving is het een beetje van beiden. Al speelt daarin denk ik wel een rol dat ik inmiddels 50 ben en dus opgroeide in de tijd dat autisme en alles wat daar bij komt kijken nog niet echt bekend waren. En dus ook niet geaccepteerd...

(...)

Ja, de waarheid ligt meer in het midden. Ik chargeerde inderdaad enigszins. Maar wel met een reden. In de categorie n=1 wordt de last die ik zelf van mijn autisme heb, niet of nauwelijks beïnvloed door de samenleving. Ik loop vooral mijzelf voor de voeten en zou dat zelfs op een onbewoond eiland nog doen; daar heeft mijn autistische hoofd niemand anders voor nodig. Daarnaast ben ik nooit echt gepest, ik heb gewoon mijn eigen weg gevonden. (Ik ben overigens al tweede helft 50, maar heb waarschijnlijk gewoon wat meer mazzel gehad.)

Maar wat ook speelt: autisme is slechts één van de 'stoornissen', handicaps etc. waardoor mensen minder aansluiting voelen of hebben bij 'de' samenleving. Je kunt van die samenleving niet verwachten dat ze steeds met de afwijkende 1% rekening houden, omdat - afhankelijk van de stoornis of handicap in kwestie - die 1% steeds weer een andere samenstelling heeft.

[Lucifer]

Je kunt van die samenleving niet verwachten dat ze steeds met de afwijkende 1% rekening houden, omdat - afhankelijk van de stoornis of handicap in kwestie - die 1% steeds weer een andere samenstelling heeft.

Los van of we dat wel of niet kunnen verwachten, gaat het me ook niet om die verwachting.

Maar op de vraag "waarom zijn autis vaker depressief", kan niet zonder meer gesteld worden dat de omgeving daar géén rol in speelt. Die invloed ís er nu eenmaal. Bij de een wat anders dan bij de ander, maar de invloed is er.
Waar we denk ik wel over op één lijn staan, is dat we er voor moeten waken om niet onze verwachtingen daaromtrent reden te laten worden van een depressie.
Want de wereld gaat niet veranderen nee, en dat is iets waar wij mee om zullen moeten leren gaan.

[jeroen]

Maar op de vraag "waarom zijn autis vaker depressief", kan niet zonder meer gesteld worden dat de omgeving daar géén rol in speelt. Die invloed ís er nu eenmaal. Bij de een wat anders dan bij de ander, maar de invloed is er.

Inderdaad, ik heb enkele jaren in een ander deel van de wereld gewoond, daar voelde ik me veel normaler dan hier. Toegegeven, daar was ik wel in de rijkste 1% van de bevolking, dus er werden veel van mijn misdragingen door de vingers gezien omdat mensen iets nodig hadden van mij. Ook met mensen in een andere taal spreken, helpt vreemd genoeg om normaler te voelen is mijn ervaring.

[MARCDC]

Ik heb eens een aanvaring gehad met mijn zwager toen ik bij mijn moeder de moestuin deed, hij was wat een betweter en wou persé dat ik het op zijn manier deed, en toen ik hem straal ging negeren trok hij het gereedschap uit mijn handen.
Ik kan mij voorstellen dat wel meer mensen dat gevoel kennen als ze mij soms zien knoeien, terwijl er voor hen een betere algemeen aanvaarde manier is om dat klusje te klaren.

Maar ik krijg het uiteindelijk ook wel voor elkaar, mijn manier is mogelijk onorthodox, maar mijn aardappelen groeien ook.
In die zin heeft die arme drommel misschien meer last van mijn autisme dan ik van zijn bemoeizucht.
Het resultaat is uiteindelijk wel dat ik met de arme man gebroken heb, zo wens ik niet te worden behandeld...
Ik vermoed dat ik geen uitzondering ben in de manier waarop anderen naar autisten kijken, en dat diezelfde mens met bemoeizucht met andere 'normies' wel prima aansluiting vindt en goed kan samenwerken.

Het is voor mij natuurlijk wel gemakkelijk om naar hem toe mijn grenzen aan te geven, mijn 'maatschappelijk rapport' is veel beter dan het zijne, we werken allebei, mijn vrouw is universitair, intelligent, ik heb twee volwassen kinderen die ook hun weg vinden, een huis en een appartement, een goed inkomen... ik vrees dat er veel anderen zijn die het op dat vlak veel moeilijker hebben, moeite met een goede baan vinden, lager inkomen, minder mogelijkheden om eigendom te verwerven, ik zou het geen vicieuze cirkel noemen, eerder het beeld van de goede instap in de opwaartse positieve feedback spiraal missen...

Ik kan mij wel iets voorstellen bij het verlangen van mensen met autisme of autisten die die instap gemist hebben naar een soort maatschappij waar het anders gaat en je wel die ruimte krijgt om knoeiend toch je resultaten te bereiken.

[jeroen]

Maar ik krijg het uiteindelijk ook wel voor elkaar, mijn manier is mogelijk onorthodox, maar mijn aardappelen groeien ook.

Mooie uitdrukking